CASUS BELLI – PREMIERA FILMU W „KOLEJÓWCE”
30 marca bieżącego roku w auli Technikum nr 7, czyli dawnej „Kolejówki” wyemitowano film pod tytułem „Casus Belli”. W spotkaniu uczestniczyli twórcy dokumentu, burmistrz Ochoya Dorota Stegienka, zastępca burmistrza Sławomir Umiński, prezes Fundacji Marki Polskiej im. prof. Witolda Kieżuna Bogusław Szostakiewicz, dyrekcja Technikum nr 7 oraz młodzież ucząca się w tej szkole. Casus Belli oznacza w tłumaczeniu na polski „powód wojny”, a dokument stara się odpowiedzieć na pytanie „po co nam ta wojna”?
Wojna to niezwykle trudny temat. Ciężko jest wyobrazić sobie cierpnie, strach oraz potworności, jakie spotykają ofiary każdej z nich. W świetle trwających za wschodnią granicą wydarzeń sprawa jest niezwykle aktualna. Mimo tego, że ta produkcja traktuje w głównej mierze o rosyjskiej napaści na Gruzję, niestety pasuje również do aktualnych wydarzeń.
Przed rozpoczęciem seansu widzowie mieli okazję wysłuchać krótkiego wstępu autorów filmu oraz przemówienia pani burmistrz. Twórcy byli uczestnikami niektórych wydarzeń pokazanych w filmie. To właśnie oni prowadzili wywiady, byli w 2008 r. w Gruzji, rozmawiali z mieszkańcami o tzw. krajach, które powstały w wyniku tej wojny: Osetii Południowej oraz Abchazji. Dokument uzupełniały unikatowe nagrania rozmowy z ówczesnym prezydentem Gruzji Micheilem Saakaszwili, który podkreślał wagę tych wydarzeń dla historii tego kaukaskiego kraju. Bardzo ważnym punktem przewijającym się w znacznej części tego materiału był bohaterski wyjazd świętej pamięci prezydenta Lecha Kaczyńskiego do Tbilisi. To właśnie były prezydent był w stanie wezwać do atakowanego kraju przedstawicieli kilku europejskich państw: Ukrainy, Litwy, Łotwy oraz Estonii i jak zwykło się uważać, to wydarzenie zatrzymało rosyjskie czołgi jadące do stolicy Gruzji. Na drugim biegunie heroicznego zachowania naszej głowy państwa postawiono zachowanie prezydenta Francji Nicolasa Sarcozy, którego działania do dziś budzą w Gruzinach negatywne odczucia.
Siłą tego filmu oprócz tego, że realizowano go w Gruzji, uzupełniono rozmowami ze znaczącymi specjalistami w dziedzinie imperialistycznej polityki Rosji, wojskowości oraz polskimi politykami doskonale pamiętającymi tamte wydarzenia, jest także jego uniwersalność i aktualność. Ponurym morałem całej produkcji są opinie o narodzie rosyjskim, który potrzebuje silnego przywódcy, pokazującego co jakiś czas „wielkość” ich kraju, nie zważając na ofiary.
Miejmy nadzieję, że prorocze słowa prezydenta Lecha Kaczyńskiego „Dziś Gruzja, jutro Ukraina, pojutrze państwa bałtyckie, a później może przyjść czas na mój kraj, na Polskę” nie będą miały dalszego ciągu, a waleczność obywateli Ukrainy pozwoli zatrzymać Putina – zbrodniarza wojennego i jego wiernych ludzi.
